Οίκτος...

Νοιώθω οίκτο για σένα συνάδελφε, συναδέλφισσα;

Νοιώθω οίκτο για μένα μήπως; 

Διότι ξέρεις, το έχω πάρει προσωπικά το θέμα.

Δεν ξέρω γιατί.

Δεν το εκλογικεύω το γιατί.

Απλά αισθάνομαι.

Μπαίνω για δευτερόλεπτα στα παπούτσια σου.

Σου διέλυσαν την ζωή, λέω.

Πόσο κομμάτι της ζωή σου μέσα στην μέρα σου, έπιανε το σχολείο;

Πόσο δάσκαλος ήσουν;

Πόσο αγαπούσες αυτό που έκανες;

Πόσο ήταν η ζωή σου;

Πόσο ήταν η χαρά σου;

Πόσο ήταν το άγχος σου;

Πόσο ήταν η έννοια σου;

Πόσο ήταν το ξενύχτι σου;

Πόσο ήταν το όνειρό σου;

Δεν νοιώθω οίκτο. 

Θυμό νοιώθω.

Ναι, φυσικά και λυπάμαι.

Η λύπη μου όμως, που έγινες η "Ιφιγένεια" στην τρόικα, δεν σε μειώνει καθόλου. 

Αν όμως σε ευνουχίσουν... 

Αν πάψεις να αγωνίζεσαι... 

Αν παραιτηθείς...

Αν τους βοηθήσεις να σε ξεχάσουν... 

Αν δεχτείς την "διαθεσιμότητα" σαν Ιώβ που πρέπει να υποφέρει.... 

Τότε... εσύ μειώνεις, μηδενίζεις, ακυρώνεις αυτό που ήσουν μέχρι τώρα μέσα στα σχολεία μας.

Αυτό που μπορείς να συνεχίσεις να είσαι.

Σου το λέω εγώ με σιγουριά. 

Είσαι συνάδελφος, ίσος. 

Ο οίκτος δεν είναι το κίνητρό μου.

Και αν ψάξεις στα μάτια, στα αμήχανα χαμόγελα, στις άσχετες κουβέντες των άλλων συναδέλφων σου, την Δευτέρα μέσα στο σχολείο σου, μη κάνεις το λάθος και δεις οίκτο. 

Ανακούφιση είναι που θυσιάστηκες εσύ αντί γι αυτούς. 

Τρόμος είναι, μη και βρεθούν στη θέση σου αύριο. 

Ντροπή είναι, που σε ξέχασαν για λίγο.

Πίκρα είναι που δεν έχουν τα κότσια να παλέψουν δίπλα σου.

Εγώ δεν νοιώθω οίκτο για σένα. 

Διότι είμαι εσύ... 

Ένα μικρό κομμάτι σου. 

Εκείνο το "συν" από το συναδέλφισσα είμαι.

Δεν θέλω... .να ανοίξουν τα σχολεία.

Εντάξει, όχι όλα. 
Το 4ο ΕΠΑΛ δεν θέλω να ανοίξει.
Τουλάχιστον μέχρι να επαναπροσδιορίσω τον όρο "συνάδελφος".
Ή να βρω άλλη λέξη. 
Η πρώτη μέρα πάντα, είχε χαμόγελα και φιλιά.
Και αγωνίες μου να ξαναβρώ τα κομμένα νήματα της επικοινωνίας με τους ανθρώπους που θεωρούσα δικούς μου.

Τώρα πια δεν υπάρχουν αγωνίες... τα νήματα έχουν κοπεί...
Φρόντισαν για αυτό πολλά/πολλοί. 
Κάποιοι τα έκοψαν μόνοι τους.

Τα χαμόγελα τα έχω πλέον μόνο για τα παιδιά.
Τα φιλιά για κανέναν.

Θυμό έχω. 
Για πολλούς. 
Για όλους. 
Ανεξαιρέτως.
Και απορίες.
Παιδικές.
Όχι για όλους.

Και κάτι ακόμη. 
Δεν θέλω να ξανακούσω "ευχαριστούμε για αυτά που κάνεις".
Αισθάνομαι κάπως σαν φρικιό. 
Ανώμαλη. 
Παράξενη.
Σαν να μην είναι το πιο φυσιολογικό, να φέρεσαι, όπως ακριβώς θα ήθελες να φερθεί ο άλλος, αν εσύ ήσουν σε τέτοια θέση.

Αυτή είναι η ηθική μου
Δώσε, ότι θέλεις να σου δώσουν.  

Αυτό θεωρώ ανθρώπινο. 
Θεούς δεν έχω.

Ένα τελευταίο. 
Δεν είναι ο οίκτος το κίνητρό μου.



Δεν είμαι σε διαθεσιμότητα... ακόμη.

έρωτες και περιπέτειες μιας μαθηματικού σε ΕΠΑΛ

Δώδεκα χρόνια στο 4ο.

Στην αρχή  ήταν ΤΕΕ. 

Δικά του βιβλία. Του ΤΕΕ.

Συγκεντρωμένα όλα τα πρακτικά θέματα, που θάπρεπε σε γενικές γραμμές κάποιος να ξέρει. 

Άρχισα με τον κανονικό τρόπο. Σε γενικά λύκεια ήμουν πιο πριν... τι ήξερα;

Θεωρία, παραδείγματα, ασκησούλες, ασκήσεις, τεστ, διαγωνίσματα. 

Διαπίστωσα ότι κάτι δεν δούλευε. 

Θεωρούσα δεδομένες γνώσεις που δεν υπήρχαν.

Άρχισα να τις χτίζω. 

Ξανάγραψα το βιβλίο, έφτιαξα φύλλα εργασίας με άπειρα ασκησάκια που τα ζαλίζαμε όλοι μαζί. 

Δεν επέτρεπα την αποχή. 

Δεν επέτρεπα την παραίτηση. 

Επέτρεπα το "σήμερα δεν είμαι καλά", για μερικά από τα σήμερά τους. 

Το "ξέχασα τις φωτοτυπίες" μια ή δυο φορές, φτάνει να ερχόντουσαν την επόμενη.
Και έτσι γινόταν το μάθημα.

Και ξαφνικά είχα μια τάξη που μάλωνε "Εγώ δεν είπα!", "Η σειρά μου είναι!". "Ε, χέρι σηκώνω τόση ώρα!". "Κυρία, κυρία!"

Ακόμη όμως, ο πίνακας δάγκωνε. 

Δεν σηκωνόντουσαν. 

Κάποιοι λίγοι τολμηροί το έκαναν. 

Και καταλάβαιναν ότι κάποια πράγματα, ναι, είναι εύκολα, ναι, δεν είναι και τόσο τρομακτικά. 

Και αν έκαναν και κανένα λάθος, το χειρότερο ήταν, να ακουστεί ο συναγερμός του πίνακα, δια του στόματός μου... "μπι-μπι-μπι-μπι". Γελάγαμε και προχωράγαμε. Διόρθωναν το λάθος και η άσκηση τέλειωνε.
Στις εξετάσεις πάντα αρρώσταινα.

Προφορικά 15, γραπτά 2. Οκ, πέρναγαν, αλλά η έλλειψη γνώσεων και εμπειρίας, τους πρόδιδε. Και η σκασμένη η κόλλα δεν είχε συναγερμό, να σου δείχνει ότι έκανες λάθος, να το διορθώσεις.  

Και από ΤΕΕ γίναμε ΕΠΑΛ και για μισό χρόνο είχα υπαρξιακά στην τάξη... ποια είμαι... τι κάνω... που πάω... η ύλη του γενικού λυκείου πολύ ασήκωτη για τα παιδιά μου.

Και μετά πάλι μηδένισα. 

Και είπα θα τους κάνω όλα όσα έκανα και πριν. Δηλαδή ότι χρειάζεται για να αντιμετωπίσουν την ύλη της Γ. 

Και οι άλλοι στόχοι μου ήταν πιο σημαντικοί. Να δουν, ότι τα μαθηματικά δεν είναι και τόσο τέρατα της κολάσεως και το πιο σπουδαίο, ότι και να μην τα καταφέρνεις σε αυτά, δεν είναι και αμάρτημα. Ειδικά όταν ξέρω πολύ καλά, ότι αυτός που φταίει δεν είναι το παιδί, αλλά ο λάθος δάσκαλος που βρέθηκε στον δρόμο του την κρίσιμη στιγμή.

Δεν λέω ότι ήμουν η σωστή εγώ. 

Λέω ότι απολάμβανα να κάνω κάτι. 

Κι ας ήταν αυτό το κάτι, το ν' ακουστεί μεσ' την τάξη: 

"Καλά, δεν είναι και τόσο δύσκολο το να λύνεις εξισώσεις" από χείλη παιδιού... ΄

Άξιου παιδιού, έξυπνου παιδιού. Που απλώς έβγαζε σπυράκια στα παλιομαθηματικά.

Τα θυμήθηκα όλα αυτά, γιατί αύριο μπορεί να μην υπάρχει το 4ο ή μπορεί να μην υπάρχω εγώ για το 4ο...
.

νερό

Μου αρέσει όταν φορτώνει ο ουρανός.
Όταν από το πουθενά μαζεύονται γρήγορα-γρήγορα τα μαύρα σύννεφα και σε σκεπάζουν.
Και αρχίζουν τα αστραπόβροντα.
Πριν λίγο ένας κεραυνός έπεσε δίπλα μας.
Το αεράκι έχει ποιότητα και υπόσχεση.
Και αρχίζεις να ακούς τις ψιχάλες και να ακούς και την μυρωδιά του βρεγμένου δάσους.
Και είναι όμορφα... κι ας σου χάλασε τα σχέδια για σήμερα.
Και δυναμώνει ο αέρας και οι ανοιχτές πόρτες δεν συγκρατούνται από τα περσινά καλοκαιρινά βότσαλα που μάζεψες από εκείνες τις παραλίες σου.
Και ο ορίζοντας θολώνει από το νερό που πέφτει.
Και εύχεσαι να σε είχε βρει τούτος ο χαμός μέσα στην θάλασσα και νάναι όλο το νερό δικό σου...

η Ελένη (1)

Γεννήθηκε μια ολοστρόγγυλη χρονιά.
Κόρη του Κωσταντή.
Γαλανή, λευκή επιδερμίδα, ξανθιά.

Στα δεκαεφτά της την είδε ο αξιωματικός -λέει- Στεργιόπουλος από την Κυπαρισσία.
"Ποιος είναι αυτός ο άγγελος που χτενίζεται στο παράθυρο" είπε.
Την ζήτησε.
Την πήρε.
Όταν την πήγε στην πατρίδα του, έρχονταν για μέρες -λέει- και από τα γειτονικά χωριά να δουν την "ξανθιά ομορφιά" από τον βορρά. Στην μελαχρινάδα του νότου ήταν κάτι πολύ εξωτικό η Ελένη.

Εκεί γεννήθηκε και η Ευαγγελία τους και ο Ξενοφώντας τους και κάποια άλλα μικρά που δεν έζησαν ούτε στις μνήμες. Δεν έχω ιδέα με ποια σειρά. Δεν υπάρχει κανείς πλέον για να τον ρωτήσω.
Ο Ξενοφών έμεινε για πάντα το παλικάρι που έφυγε στα δεκαεννιά του.
"Εκείνο το πικρό ποτήρι" είχε ψελλίσει η Ελένη, δείχνοντας την μεγάλη φωτογραφία του πάνω από το κομό της, λεπτά πριν ξεψυχήσει το '83.

Ο Πολυζώης, ο αξιωματικός, αφού παραιτήθηκε των πατρικών κτημάτων για να προικιστούν οι αδελφές του από τον δεύτερο γάμο της μάνας του, πήρε την οικογένεια και γύρισε στον βορρά της Ελένης του.

Εκεί γεννήθηκε η μάνα μου, η Αναστασία...

δεν μ' αγαπούν οι Κυριακές

Πάλι άρχισε να ψιλοβρέχει.

Τάισα τα σκυλιά. 

Μύριζε το χώμα. 

Ακούγονταν οι στάλες πάνω στο πολυκαρβονικό. 

Σε άλλη περίπτωση θα έλεγα: "όμορφα!". 

Από χθες όμως απλώς σπρώχνω τις ώρες. 

Να φύγουν.

Νάρθει η Δευτέρα.

Τώρα κατάλαβα πως αυτή την Κυριακή είχα μια ώρα λιγότερη να σκοτώσω. 

Την εξαϋλωμένη θερινή ώρα. 

Δεν αγαπώ τις Κυριακές και ούτε αυτές με αγαπούν.  

Είμαι θυμωμένη. 

Με ποιον; 

Έχει σημασία; 

Ίσως περισσότερο με μένα. 

Με σένα... 

Λατρεύω την θάλασσα.

Ο πατέρας μου θυμάμαι, πάντοτε είχε πλεούμενο. Τον χειμώνα παρκαρισμένο, κουκουλωμένο έξω από το σπίτι. Το καλοκαίρι στο νερό, για ψαρέματα που του άρεσαν και βαριόμουνα σαν διάολος και για εκδρομές για μπάνιο που απολάμβανα.
Πριν γεννηθώ ήταν μια "Θόη" (...google it!). Την είχε φτιάξει μόνος με σχέδια από το Popular Mechanics. 
Ακολούθησε ένα ιστιοπλοϊκό φτιαγμένο από τον ίδιο και αυτό, με σκελετό από ξύλο και το υπόλοιπο από καραβόπανο. "Έπιαναν" τα χέρια του. 
Έχω δει φωτογραφίες τους όπως και ενός καμπινάτου σκάφους που το είχε συνεταιρικά με κάποιον φίλο του. Το σκάφος εκείνο λεγόταν "Μαραμπού" και εμένα μου θύμιζε Ολλανδέζικο σαμπό. Το είχα προλάβει να σαπίζει, κουφάρι, κάπου κοντά στην τωρινή ιχθυόσκαλα.
Από τότε που γεννήθηκα πάντα υπήρχε μια ξύλινη "Κική" στην οικογένεια δεμένη στο Ν.Ο.Κ. 
Στα 11 ή στα 12 μου είχε ένα κρις κραφτ. Ξύλινο, λουστραρισμένο και γυαλιστερά μπρούτζινα πάνω του. Σαν τα σκάφη που βλέπεις στο Σαν Τροπέ σε ταινίες της Μπαρντό του '60. Δεν είχε όμως το τιμόνι μπροστά στο παρμπρίζ, αλλά το χειριζόσουν από τη εξωλέμβιο πίσω στην πρύμνη.  
Έριχνε απίστευτη δουλειά πάνω του. Τον θυμάμαι πάντα με την μάσκα να βουτά και να ξύνει την τραγάνα από την καρίνα του, να καίγεται η πλάτη του από τον ήλιο, ενώ το στήθος του ήταν ασπρουλό και εγώ με την μαμά και τους φίλους που είχαμε μαζί χαιρόμασταν την παραλία και την θάλασσα. Στον γυρισμό αφού μας αποβίβαζε στην Ραψάνη για να γυρίσουμε με τα πόδια σπίτι, έτρωγε ώρα να εξαφανίσει την άμμο που είχαμε ανέμελα κουβαλήσει με τα βρεμένα μας πόδια. Και να τρίβει και τα μπρούντζα,  διότι δεν είχε ανοξείδωτα για να δένει τα διάφορα σχοινιά του σκάφους. Και μετά στις τρεις ή αργότερα να γυρνά σπίτι με τα πόδια. Δεν είχαμε αυτοκίνητο τότε. 
Έφηβη όταν έγινα, είχε πλέον κουραστεί και το πούλησε το σκάφος. Το έκλαιγα. 
Ο πατέρας μου δεν ξαναμπήκε και στην θάλασσα. Της γύρισε την πλάτη. Τον έλεγα "προφήτη Ηλία". Διόλου θρήσκος. Απλά η ίδια ιστορία. 
Αγόρασε με το εφάπαξ ένα κτηματάκι μισό στρέμμα και άρχισε την οργάνωση των καλλιεργειών του. Κρατώντας ημερολόγια και κάνοντας σχεδιαγράμματα και φωτογραφίζοντας τα πάντα, διαβάζοντας σχετικά βιβλία και άρθρα.

Πως μου ήρθαν όλα αυτά; 
Μια βόλτα σήμερα σε μια παραλία όπου δεν θυμάμαι να είχα ξαναπάει. Γκρίζα ανοιχτή θάλασσα, όριο απέναντι η Θάσος. Ερημιά. Μόνο εμείς. Η άμμος είχε βγει στον παραλιακό δρόμο. Κάποιο JCB πάλευε να την ξαναγυρίσει πίσω. Πατήσαμε πάνω στην βρεγμένη άμμο. Αν ήμουν μόνη θα στεκόμουν να την κοιτάω. 
Δεν ήμουν.